EAJ-PNVren EBBren presidenteak adierazi duenez “Euzko Alderdi Jeltzaleak ondo baloratzen du Nazioarteko Egiaztatze Batzordeak (NEB) orain arte egin duen lana, ETAk bere jarduera armatuaren behin betiko amaieraren inguruan egin duen iragarpena egiazkoa dela eta betetzen dela ziurtatzeko”.

Urkulluk azaldu duenez “Euzko Alderdi Jeltzaleari NEB taldeak garatutako lanaren zorroztasunak eta seriotasunak baketze prozesuaren atzeraezintasunarekiko dugun baikortasuna indartzen digu, koherentzia eta zentzua ematen baitiete EAJ-PNVk horren inguruan izan dituen informazio propioei”.

“Zuzeneko harremanen bidez ETAk etorkizunean terrorismo edo bortxakeriazko ekimenik egiteko asmorik ez duelako jaso den egiaztapenak” EBBren Presidentearen esanetan elikatzen du “adorez lan egiten jarraitzeko dugun borondatea, behin betiko bakeak ekar dezan Euskadirentzako elkartasun eta askatasun aukera berria”.

Zentzu honetan, Euzko Alderdi Jeltzaleak Nazioarteko Egiaztatze Batzordeko kideei adierazi die, esku artean duten lan horrekiko babesa, “gure artean izan diren azken hitzorduan lortu izan dutelako beren deiari erantzun dioten solaskide kopurua handitzea, ahal den denbora laburrenean, euskal talde politiko guztiek kudeaketa hau onartu eta bertan parte hartuko dutelako esperoan”.

Amaitzeko, Urkulluk adierazi duenez “EAJ-PNVk osoko borondatea adierazten du lankidetzan jarraitzeko eta Nazioarteko Egiaztatze Batzordearekin eta inpartzialki eta asmo onarekin Euskadin bake iraunkorra eraikitzeko lanari ekingo dioten eragile eta gizarte talde guztiekin urrats berriak emateko”.

Joseba Egibar

Markel Olano

Jeltzaleen batzarkide taldearen bozeramaileak Bilduri honakoa gogoratu dio: “Kutxen pisua lurraldeen arabera dago ezarrita – Bizkaiak %57, Gipuzkoak %32 eta Arabak %11 –; beraz, Gipuzkoak ez du indarrik galdu”. Halaber, Olanoren iritziz, PSEren jarrera erabat zinikoa da.

Kutxabank-eko Administrazio Kontseiluaren sorrerari buruz eztabaidatu da gaurko Batzar Nagusietako osoko bilkuran. Bertan, EAJ-PNV batzarkide taldearen bozeramaile Markel Olanok honakoa gogoratu du: “Bildu eta PSE alderdiek beto eskubidea ezarri nahi izan dute, 2005ean eta 2008an egin zuten bezala”. Olanoren ustez, “bi alderdiek arduragabekeria izugarria erakutsi dute, eta guk hori ez dugu sekula onartuko”.

Ildo beretik, Olanok azaldu duenez, “Kutxabank-eko Administrazio Kontseilua izendatzeko negoziazioan, EAJ-PNVk babestutako taldea 18 ordekarietatik 10era jeitsi zen. Bilduk kopuru hori onartzen zuen eta, gainera, beraien nahia beste taldeen presentzia murriztea zen, ahalik eta ordezkaritza gehien izateko. Ondorioz, akordiorik ez zen lortu eta, beraz, Kutxabank martxan ez jartzeko arriskua zegoen; hori ezin genuen onartu”.

Era berean, jeltzaleen bozeramaileak Bilduri honakoa gogoratu dio: “Kutxa bakoitzaren pisua lurraldeen araberakoa da; hots, Bizkaiak %57, Gipuzkoak %32 eta Arabak %11. Bilduk hori onartu zuen eta, horren arabera, gizarte ekintzetarako dirua banatzen da, eta behin betiko onartua dago. Beraz, Gipuzkoak ez du indarrik galdu”. Halaber, Olanok Bilduri eskatu dio, legitimitatea beraien interesen alde ezartzeari uzteko”.

Honenbestez, Olanok Bilduri segidakoa galdetu dio: “Zergatik Kutxabankentzat eskatzen duzuena ez duzue GHKrentzat, ur partzuergoarentzat edo beste foru erakunde publikoentzat eskatzen? Prest egongo zinatekete oposizioak gehiengoa izateko kontseilu horietan guztietan?”. Hala, jeltzaleen bozeramaileak Bilduri eskatu dio, jarrera koherentea izateko.

Bestalde, Markel Olanok alderdi sozialistaren jarrera salatu du, eta segidakoa esan du: “Ez dut sekula ikusi horrelako jarrera zinikorik. Izan ere, haien ustez, Kutxabankeko Administrazio Kontseiluaren ordezkaritzak ez du zerikusirik Euskal Autonomia Erkidegoko errealitatearekin. Nork esaten du hori eta, lehenengo indarra izan gabe eta naturaren aurkako itun baten bidez, Eusko Jaurlaritzan dagoen alderdiak”.

Pedro Azpiazu

Pedro Azpiazu Kongresuan Euzko Abertzaleak taldeko diputatuak baieztatu du EAJ-PNVk kontrako bozka emango diola aurrekontu, zerga eta finantza arloko premiazko neurrien Erret Lege-Dekretuari “argi baino, iluntasun gehiago ikusten ditugulako eta oraindik nola eta noiz irtengo garen ez dakigun atzeraldi ekonomiko sakonera eramango gaituztelakoan”.

“Gobernuak esan digunez, hauxe da hasieraren hasiera. Aurten Administrazio Publikoen defizit publikoa %4,4tan ezartzeko helburua bete nahi bada, Barne Produktu Gordinak %1eko beherakada jasoko du eta langabezia 5 milioi pertsonatara iritsiko da, hau da, bataz besteko %25era. Lana ikaragarri handia izan daiteke eta esango nuke ezinezkoa izango dela” gaineratu du diputatu jeltzaleak.

Azpiazuk Cristobal Montoro Ekonomia ministroari gogoratu dionez “duela hilabete batzuetara arte, zuek ez zeunden zergak igotzearen alde, jarduera ekonomikoa zigortzen zutelakoan. Baina orain inauskaia hartu eta zenbakiak koadratzen hasi zarete zergak igoz eta gastu publikoak murriztuz, azpiegiturakoak eta B+G+i alorrekoak ere, eta horiek funtsezko jotzen ditugu denok produktibitatea irabazteko eta ekonomia dinamizatzeko”.

“Era berean -esan du ordezkari jeltzaleak- Leopoldo Barreda diputatuari hainbatetan entzun diogu EAJ-PNVri leporatzen diola krisialdi ekonomikoaren ardura, PSOEri lagundu diolako BEZ zerga igotzen eta pentsioak izozten, azken hau egia ez dela jakin arren”.

“Barreda jauna, zer egin beharko zenukete orain, aurreko gobernuak gastu publikoa kontrolatzeko eta murrizteko neurririk hartu ez balu? Galdetu du Azpiazuk.

Pentsioen igoerari dagokionez, diputatu jeltzaleak azpimarratu duenez “pentsioen balizko igoera hau, amarrua baino ez da. Pentsioen igoera %1ean ezartzen da eta horrekin esaten dute pentsioak ez dituztela izozten. Jakin badakizue hori ez dela egia, pentsiodunek aurreko ekitaldian galdu zuten eros-ahalmena berreskuratzeko hartu zenuten konpromisoa betetzen ez duzuelako. Hori behin eta berriz errepikatu duzue, hori bai, hauteskunde kanpainan”.

Amaitzeko, kezkatuta agertu da “Gobernuak Autonomi Erkidegoetako kontuak kontrolatzeko xedez, ezkutuan edo agerian dituen asmoengatik. Ez dakigu zer esan nahi duten “a priori” aurrekontu kontrolaz ari direnean, aurrekontuen baimenaz ari direnean. Ez dakigu Autonomietako Parlamentuak ordezkatu edo baliogabetu nahi ote duten. Azenarioa baino, palua erabiliko ote duten, adostasuna baino, inposaketa”.

euskara

Abenduaren 3a Euskararen Nazioarteko Eguna dugu, Euskal hizkuntzaren unibertsaltasuna aldarrikatzeko eguna Ordiziako EAJ/PNVk ospakizun hau baliatu nahi du, gainera, eta bereziki, euskararen erabilera aldarrikatzeko. Guztiona den hizkuntza, gizarte kohesiorako giltza bilakatuz, aniztasunean oinarritutako herria eraikitzeko.

Euskara euskal gizartearen ondarea da, haren historiaren eta kulturaren osagarri ezinbestekoa. Baina, aldi berean, eta munduko gainerako hizkuntza guztiak bezala, eleaniztasuna ezaugarritzat duen gizadi osoaren ondare ere bada. Hizkuntzen dibertsitatea babestu nahi badugu, beharrezkoa dugu euskara babestu eta sustatzea.

Gipuzkoa lurralde euskalduna da, eta errealitate horri erantzun behar diogu erakundeok, lehentasunez. Bizi dugun garai honek ekarri behar ditu Euskal Herrira estuki lotuta, euskararen normalizazioa. Hortaz, Ordiziako EAJ/PNVk adierazten du, herritarron gogoa indartu, euskaraz bizitzeko jarrerak sustatu eta euskararen erabilera kalera eramateko, ekimenak babestu nahi ditugula egun honetan. Hain zuzen ere, errealitate horri erantzuten saiatuko gara erakunde honetatik, lehentasunez, insitituzioei arduraz jokatzea dagokigulako.

Euskarak garapen-historia luzea du, argi-ilunez josia. Hizkuntzaren aurre-historiaz, aldiz, ezer gutxi dakigu segurtasunez. Baina euskara, batez ere, hizkuntza modernoa dugu, gaurkoa eta gaurkotua, gure egungo gizarteak erabiltzen jarraitu nahi duena, eta, gizartearen alor guztietan, gero eta aitortza handiagoa jasotzen ari dena. Euskararen aldeko oinarrizko adostasunetik, 1982ko Normalizazio Legean islatu zen hartatik, itun berri bateranzko orainaldiko saioetara denbora tarte bat dago, ez oso handia, baina euskararen ezagutza eta erabileran aurrerapauso sendo eta ikusgarriak eman dira urte hauetan.

Munduan adibide gutxi aurkituko dituen indarberritze deigarri horrek ikuspegi ezberdinen arteko adostasunean du oinarri, adostasunik gabe ezinezkoa baita halako prozesu bat. Eta adostasuna lortzeko nahitaezkoak izaten dira guztien borondatea eta elkar aditzeko jarrera irekia.

Euskara nazioartean zabaldu eta kokatu behar dugu, hitz egiten den lurraldeetan eta haietatik kanpo, egungo mundu eleanitz honetan hizkuntzek geografiaren mugak erraz gainditu baititzake. Euskararen Nazioarteko Eguna ospatzean euskararen orainari eta etorkizunari leiho zabal bat irekitzen diegu, eleaniztasunak gure bizikidetzan eta gizarte-kohesioan izan dezakeen eragin onuragarriaz konbentziturik.

Euskal herritarrok euskaraz hitz egin dugulako bizi da euskara; eta aurrerantzean ere, herritarrok euskaraz bizi nahi dugulako biziko da euskara. Beraz dei egin nahi diegu herritarroi etxean, kalean, lanean, aisian eta edonon euskaraz bizi gaitezen.

Horregatik, Ordiziako EAJ/PNVk bat egiten du Euskararen Nazioarteko Egunarekin eta konpromisoa hartzen du euskara sendotzeko neurri malguak eta politika egokiak bultzatzeko. Aldi berean dei egiten die euskal herritar guztiei, bertan eta nazioartean euskara sustatzearen alde, gaur antolatzen diren ekitaldietan parte hartu dezaten.

Ordizia

Ezin zen beste modu batera izan, lehenengo arazo serioaren aurrean zer eta aurreko gobernu taldeari errua bota.Nola ez ba! EAko ordezkariek parte zuzena izatea gobernuko kide ziren heinean, erabiltzaileei eginiko inkesten emaitzak, kostuen murrizketak eta kudeaketa integralaren eredua beste udalerri askoetan -BILDUkoak barne- erabilia izatea, berdin zaie. Nor da nire ezintasunaren errudun? Beraien inguruan pixka bat begiratu eta iraganeko formulei jarraituz, erantzun erraza beraientzat: aurreko gobernu taldea! Eneee! Goazen gauzak argitzera:

GEZURRA da kontrol-ezarena.

Beraien ezintasuna justifikatu nahian esan dute kontrol falta izan dela bizi izan den egoerara eraman gaituena; ez dela kudeaketa kontrolatu.

Beraientzat kiroletako delegazioak eginiko jarraipen zorrotza, 2010eko auditoria txostenak eta memoriak ez dute ezer balio. Zerk du ba balioa?

Kudeaketa integralera jo genuenean helburu hauek finkatu genituen: Kosteak ez igotzea; Udalaren ekarpena gutxitzen joatea; eskainitako zerbitzua hobetzea eta kirol teknikari bat izatea kostu gehiagorik gabe.  Eta lortu da.

Adibide gisa: 2011ean kiroldegietako langileen lan hitzarmenak %20 igotzen ditu soldatak. Aldiz, udalaren ekarpena %6,76an igo zen. (370.000 € + B.E.Za 2010ean, eta 395.000 € + B.E.Za 2011ean).

GEZURRA da udal ekarpenarekin erraza dela kudeatzea.

Kudeaketa integralean diru sarrerak enpresarentzat dira, bai, baina baita ere gastu guztiak. Eta gainera diru sarrerak baldintzatuak egoten dira Udalak ezartzen dituen prezio publikoekin.

Batzuentzat ‘txoilo’ bat izango da, baina horrela izango balitz enpresa gehiago aurkeztuko zen lehiaketara eta ez bakarra, gertatu zen moduan, ezta?

Nola kudeatu dute egoera?

Maiatzaren amaieran ezagutu genuen egoeraren larritasuna. Gobernu berria jakin gainean ipini genuen, baita adierazi ere gaiak zuen premia. Ez diote jaramonik egiten.

Udal teknikariek aholkatzen dute serioski kontratuaren amaiera negoziatzea. Berriro ere, arduragabekeriaz jokatuz, kasurik ez dute egiten. Lau hilabete beranduago ohartzen dira, atzerapen horrek dakarzkin ondorioekin.

Jokabide hau: ezintasunagatik da?, utzikeriagatik?, edo, behar bada, aurreko gobernu taldearen lana itxusitzeagatik nahiz eta horrek herritarrak kaltetu? Ez al ziren oraingo gobernuko batzuek aurreko gobernu horren kide, ala?

Ezerk ez gaitu harritzen.

• Zergatik irailaren 5ean langileekin izan zuten batzarrean esan zuten kudeaketa Ordizian ona izan zela eta hurrengo eguneko herri batzarrean guztiz kontrakoa, azkenean aitortuz arazoa datorrela enpresak porrot egin duelako beste herri bateko kiroldegiko kudeaketan?
• Kudeaketa ereduaren analisia egitea ondo dago, zergatik ez, baina zergatik pertsona berri bat kontratatu Udal langileen artean eskarmentu dun pertsona bat dagoenean hori aurrera eraman ahal izateko? Beraien hitzetan ‘arazo ‘larri’ bati aurre egiteko, normala al da oraindik ikasten jarraitzen duen lizentziatu berri bat kontratatzea?
• “Kudeaketa”eredu berriak zer kostu izan behar du ordiziarrontzat?
• Zergatik zintzotasun eta gardentasunaren eredu izan nahi dutenak pertsona bat kontratatu dute ‘A DEDO’, haren meritua beraietako baten semea izatea besterik ez denean?
• Zergatik deitzen diote aholkulari, benetan teknikari baten lana burutzen ari denean inongo deialdi publikorik egin gabe? Noski, mozorrotu nahi izan dutelako beraietako bati lanpostu bat ematea enpresa publiko batean.
• Azkenik, hilabetea joan da behin behineko esleipen berria eman zenetik eta oraindik kontratua sinatu gabe daukate.

6 hilabete besterik ez gobernuan eta hau. Zer ikusi behar dugu 4 urteetan?

Patxi Lopez

1. Porque suponen una aplicación mimética de las medidas impulsadas por Zapatero (y ya hemos explicado por qué las rechazamos) cuando la situación vasca y la española no son comparables. La economía vasca está en unas condiciones mucho más favorables que la española porque cuenta con un modelo de crecimiento económico equilibrado frente al modelo español basado en el turismo y el ladrillo.

• Mientras la tasa de paro española es del 20% -dobla la media europea-, la vasca está en el 8,9%.
• Déficit público español al cierre de 2009 era del 11,2% del PIB mientras el vasco era del 4%
• Endeudamiento público al cierre de 2009 era del 60% del PIB mientras el vasco era el 3,8% del PIB.

2. Porque el Gobierno López no tiene credibilidad ya que dice una cosa y hace la contraria.

• Asegura que va a reducir el gasto e incrementar la inversión pero los datos del propio Ejecutivo demuestran que, durante el primer año de legislatura, ha hecho precisamente lo contrario.
• En el Presupuesto 2010, aprobado con los votos de PSE y PP, la inversión ha bajado un 11,4%, mientras suben los gastos de personal (3,7%), de funcionamiento de la Administración (2,6%) o el gasto corriente –subvenciones- (1%).
• Además, los Presupuestos 2010 parten con un ahorro negativo de 532 millones €, es decir, el gasto corriente es superior a los ingresos corrientes, y el enorme endeudamiento en el que está incurriendo lo está destinando en parte a financiar ese gasto corriente, cosa que el Estatuto de Gernika prohíbe.
• La ejecución presupuestaria a 30 de abril indica que López sigue reduciendo las inversiones, en 37 millones €, mientras que los gastos de funcionamiento y el gasto corriente han aumentado en 32 millones.

Hezkuntza

Bakerako eta Giza Eskubideetarako Euskal Hezkuntza Planaren Birformulazioa (2008-2011)

SARRERA

Euskadiko biktimen politikek, 2003ko Legez Besteko Proposamenetik, ibilbide tinkoa izan dute, egia, justizia eta gizatalde horrek, zalantzarik gabe, merezi duen konponketa ahalbidetu eta sustatu dituzten jarduerak metatu eta zabaldu dituztelarik. Biktimen politikek, bistakoa denez, lehendabizikoa eta nagusia den hartzailea dute. Eta horietara, hain zuzen ere, zuzendu behar dira politika esklusiboak ahaleginduko direnak euren mina konpontzen, euren sufrimendua aitortzen, eta gizartea bera benetan laguntzen, gizarteak biktimengan justua den solidaritate kanala aurki dezan.

Horrekin batera, biktimen politikek korrelatua izan behar dute, hezkuntzan. Hezkuntza, zalantzarik gabe, gure errealitate sozialaren parte denez, eta itzultze egokia izan behar du, epe ertain eta luzera, belaunaldi berriek gure errealitate hori ezagutu eta positiboki laburtzeko aukera izan dezaten, horretarako, hain dramatikoa den errealitatetik lehenengo irakaspena aterata: indarkeria inoiz ez da gatazkak konpontzeko bide egokia. Lehenengo irakaspen horren oinarrian, halaber, eskolak, pausoz, eta, gainontzeko instantzia sozial eta politikoen eskutik, euskal gizarteari bere harri-koskorra emateko joera izatea. Euskal gizarte hori kohesionatuagoa izan dadin, giza eskubideen kulturan sakonki eta hobeto sustraitua, eta, ondorioz, gaitasun kritiko handiagoarekin, memoria partekatua eta inklusiboa osatzen joateko, adiskidetzea ahalbidetuko duena, zeinetan iraganeko zauri guztiak sartzen eta ixten joan daitezen, euskal demokraziak bere murruak indartzen dituen bitartean.

Aldez aurretik aipatutako ikuspegi honek, hezkuntza, politika berezi gisa kokatzen du, zeinen horren gunea ez dira biktimak berehalakoan. Ezin zaie heldu gai honetan aintzat hartu beharreko hezkuntzako alderdiei, norberaren laguntzako edo kalte-ordaineko laguntzako politika balitz bezala. Ezta baliabide gisa ere, agerikoak egiteko edo biktimei euren sufrimendua, mina aitortzeko eta eurei gure solidaritatea adierazteko. Hezkuntza politika zuzendu behar da, aurrekoak ez bezala, kritika eta alderdi gabeko gaitasunera, epe ertain eta luzean, adiskidetutako euskal gizarte berriaren hazitoki funtzioa zabaldu ahal izateko; eta, hori dela eta, iragana ikusteko, bereganatzeko, aitortzeko eta iragana biltzeko gai izatea, ikuspegi komun eta inklusibotik.

Horregatik, biktimen politika korrelatua, hezkuntzan ezin daiteke izan ¨indarkeriaren aurkako biktimen politika¨. Objektibo angeluarra ezin daiteke izan ikasgeletan indarkeriaren errepresioaren akonpainamendua. Indarkeriaren aurkako politikak bere bide propioak ditu eta hezkuntza arloarengan proiekzio desegokia izateak eragin suntsitzaileak izan ditzake eta, ziurrenik, kaltegarriak, lortu nahi diren ustezko helburuetatik. Hori dela eta, erantzukizunez jardunez, EAJtik uste osoa dugu soilik ondo bideratuta dagoen biktimen akonpainamendurako hezkuntza politika bat sustatuz, aurrera egin ahal izango dugula gai delikatu honetan. Eta hori, hala izateko, derrigorrez, politika hori integralki berriz hausnartu behar da, elementu eta erreferentzia buru gisa, giza eskubideen blokea izanik, banaezina, unibertsala eta mendeko artekoa den unitate gisa.

Hezkuntzak gai honetan lagundu eta ekarpenak egiteko angelu egokia giza eskubideena da. Hau da gutxieneko lurzorua, zeinetatik posiblea den etxe komun bat eraikitzea, gutxieneko oinarri aurre-politikoa, zeinetan euskal herritar guztiek euren burua aintzatetsita ikus dezaketen. Giza eskubide horien definizioak, interpretazio printzipioek eta aplikazioak nazioarteko adostasuna daukate. Hori dela eta, tentazio alderdikoien edo diskriminatiboki sustatzeko hutsegiteak egin zitzaketen giza eskubideen urratze ugariei eta konplexuei heltzeko partzialak eta nahikoak ez diren ikuspegien kontrako txertoak dira. Izan ere, hezkuntzak ezin du bidezkoa eta justua ez den ikuspegia sartzeko hanka-sartzea egin, etorkizuneko belaunaldiak gure bizikidetzaren justiziako eta demokraziako oinarriak berrikuskatzera eramango dituenak.

Nola berma dezakegu, gai honetan, gobernu bakoitzaren sustapenak bidezkoak direla? Nazioarteko instantziek, eta, bereziki, Nazio Batuek, bere Giza Eskubideetarako Goi-Komisarioaren bidez, berme hori ematen duen ibilbide-orria ezartzen dute. Giza Eskubideen Mundu Konferentzia izan zenetik, Nazio Batuek babestutakoa eta, 1993an, Vienan izandakoa, behin betiko kontzientzia hartzen da hezkuntza, gaitasuna eta informazio publikoa, giza eskubideen arloan, ezinbestekoak direla erkidegoen artean harreman egonkorrak eta armoniotsuak ezartzeko eta sustatzeko, eta elkarren arteko ulermena, tolerantzia eta bakea sustatzeko. Halaber, Konferentziak, espresuki, Estatuei eta erakundeei eskatu zien giza eskubideak, eskubide gizatiarra, demokrazia, eta legearen inperioa, sar zitzala, irakaskuntza akademikoko erakunde guztien ikerketa-programen gai gisa.

Vienako Konferentziaren ondorioz, NBEren Batzar Orokorrak, 1994ko abenduaren 23ko 49/184 Ebazpenean, 1995-2004 epea Nazio Batuen Hamarkada aldarrikatu zuen, giza eskubideen arloan hezitzeko. Esparru horretan, jarduera-programa orokorra ezarri zen, eta horien ardatz nagusia zen Estatuek edo eskualdeko erakundeek euren Jarduera-plan propioa aurkeztea. Hamarkadaren helburua zen sareko egitura bat diseinatzea, mundu mailan, jarduera koordinatuei eta homogeneoei buruz, ahalbidetuko zuena hizkuntza, baliabide eta helburu berberekin lan egitea, eta hedatuko zena, gainera, plangintza estrategiko baten bidez emaitzak aldiro ebaluatuz, giza eskubidearen kultura hedatzeko esfortzuak bideratzen eta hobetzen joateko. Bai Hamarkadaren jarduera-programa orokorrak, bai Jarduera-Plan Nazionalen egiturak ere, behar batetik abiatzen ziren: mundu eta etxe mailan, beharren diagnosi eta ebaluazioa ezartzea, ondoren, giza eskubideen gaitasun-, sustapen-, eta hedapen-programa konkretuak diseinatzeko. Bereziki, eskatzen zuen koordinazio- eta baliabide-zentroak ezar zitzala. Eta, azkenik, era berean, programen ebaluazio-irizpideak ezartzen zituen.

Aipatutako korronte unibertsalak, halaber, Europako eskualdeetan oihartzun berezia aurkitzen du, zeinetan, inzidentzia bereziarekin, pizten den herritarren, balio demokratikoen eta giza eskubideen arloan, hezkuntzako alderdiak sendotzeko kontzientzia. Hala, 90.hamarkadatik, Europako Kontseiluak bere jarduera areagotzen du, bereziki, Giza Eskubideetan Hezteko Gazte-Programaren bidez (2000.urtea). Horren ostean, beste ekimenen artean, 2005ko adierazpena heldu zen Hezkuntzaren bidezko Herritarren Europako Urtea. Urte horretan, NBEren giza eskubideetan hezteko Hamarkadaren kasuan bezala, ez zuen esku-hartzeko denbora-etenaldi bat ezartzeko asmorik, baizik eta lan bat hastea, geroztik irauteko asmoarekin, herritarren hezkuntzarako eta giza eskubideetan hezteko hezkuntza politiken oinarrizko helburu bihurtzeko. Horrekin batera, beharrezkoa da aipatzea bultzada politiko orokorraren zehaztapena, Ministroen Batzordeko 12.Gomendioan (2002) jada aipatutakoa, herrita demokratikoen hezkuntzari buruzkoa, eta, aurreko 1346 Gomendioan (1997), giza eskubideetan hezteari buruzkoa.

PLANAREN ESPARRU OROKORRA

Bakerako eta giza eskubideetarako Euskal Hezkuntza Planak Euskadi deskribatutako nazioarteko joeran espresuki, erabatean eta behin betiko sartzeko asmoa zuen. Eta erantzukidetzako lankidetza irekitzea, nazioarteko organismoekin eta giza eskubideen aldeko borrokan dauden bestelako eragileekin.

Gobernuaren planteamenduak ez du, gainera, aldez aurretiko ebaluzio pedagogikorik, Hezkuntza Planaren birformulazioaren beharra argudiatzen duena. Argudio bakarra bultzada politikoarena da. Soilik politikoak diren (ebaluazioez, diagnostikoez hitz egiten da, bain ez dira sartzen) argudiopean, aurreko plana usteltzat ematen da. Aurreko Planak, bere ebaluazioek, nota ona daukate, eta eztabaida arlo pedagogikoan bideratzea ahalbidetzen dute. Ezin dugu baliozkotzat jo oinarririk gabeko baieztapen politikorik. Aurreko ebaluazioen ostean, lehenik eta behin, etor behar litezke egungo gobernuaren ebaluazioak, eta ez bakarrik bultzada politikoaren analisi bat. Beraz, falta dira Eusko Jaurlaritzak legealdi honetan egin omen dituen ebaluazioak, Plan orokorrari buruz, eta ikasgeletako programa-pilotuei buruz (Bakerako Urratsak), zeinak hain ¨beharrezkoa¨ den birformulazioa argudiatzen dutenak. Alderdi horren inguruan, aldi berean, Eskola Kontseiluak hitz egin zuen, Eskola-elkarteko ordezkaritza-organo den aldetik.

2010eko maiatzaren 14an, Eusko Jaurlaritzak finkatutako dokumentua, halaber, presa handiaren fruitua da, ez bada negoziazio serio baterako abiapuntua; presa barik, baina gelditu barik, gehienbat, nahasmenduko eta alarma sozialeko une hauetan, presa barik. Dokumentuak uztartzen du, ¨moztu eta itsatsi¨ nabarmenaren bidez, jatorrian Eusko Jaurlaritzak aurkeztutako dokumentua aurreko Planaren zatiekin, eta, hori dela eta, azkeneko emaitza, koherentzia gabekoa, kaotikoa eta ulertzeko zaila da. Horrela idatzitako dokumentu batek eskola-elkartearen nahasmendua baino ez luke handituko, eta, edozelan ere, bakerako hezkuntzaren ikuspegi integrala eta, ustez, babestu nahi dituen giza eskubideak desitxuratzen ditu.

EAJk uste du Bakerako eta Giza Eskubideetarako Hezkuntza Plana, gaurko egunean, baliogarria dela, bai bere helburuetan, bai bere gidari-printzipioetan, eta horren barruan, osagarri modura, egungo Eusko Jaurlaritzaren proposamena egoki sartzea, betiere, bere ikuskera orokorraren desnaturalizaziorik ekarriko ez balu, eta nazioarteko instantziek berek eskatutakoaren arabera.

PLANAREN IZAERA

Planaren azpian dagoen ikuspegia, Giza Eskubideetarako eta Giza Eskubideen Hezkuntzari dagokionez, orokorra izan behar da, INTEGRALA. Finkatutako birformulatutako testuari izaera integrala falta zaio; izan ere, nahiz eta gainontzeko giza eskubideen urraketak aipatzen dituen, hezkuntzako ikuspegitik, ezin dira sufrimendu batzuk lehenetsi beste batzuen gainetik. Diskurtso politikoa gordinki sartzen da hezkuntzako diskurtsoan, horrela, azken hori desaktibatzen da, eta bere moldaera zailtzen da. Ikuspegi orokorra partzializatzen du, eta Planaren filosofiaren kontra jotzen du, NBEren Giza Eskubideen Goi-Komisarioaren arabera.

Ekintzak, hortaz, partikularragoa den edukia dutenak eta biktimen arlokoak direnak, Planaren gorputz orokorrean egon behar dira eta hortik sustatu behar dira, Plana ezin da gorputzagatik hainbesteraino kolonizatuta eta fagozitatua geratu non, ¨unitate¨ bat izatetik ¨zati¨ bat izatera pasatuko den. Zatia unitatean sartzeko aukera dago, baina ez planaren unitatea ordezkatzea biktimen arloko sentsibilizazio-ekintzengatik.

Finkapen egokia izan zitekeen gobernuak planteatutako birformulazioa, Bakerako eta Giza Eskubideetarako Euskal Hezkuntza Planaren azpi-programa gisa sartzea.

Planak ¨berreskuratu behar du bakerako eta giza eskubideetarako hezkuntzaren kontzeptua, ikuspegi integraletik abiatuz, zeinak birformulazioaren edukia kapitulu edo arlo zehatz gisa duen, baina ez kapitulu soil gisa¨.

Baieztatu behar da, espresuki, aldez aurretik bakerako eta giza eskubideetarako hezkuntzan egindako lanaren ebaluazio profesional, aditu eta burujabeak ez duela zalantza izpirik uzten indarkeriaren eta biktimekiko solidariotasunaren aurrean duen erabakitasunarekiko.

ERAKUNDE DEMOKRATIKOEN ALDARRIKAPENAK

Gobernuak emandako azken dokumentuaren arabera, demokrazia eta berauren euskarri diren erakunde politikoak bizikidetzaren bermatzaileak dira.

Bizikidetza demokratikoa indarrean dagoen esparru juridiko-politikoaren edo bere erakundeen aurrean bestelako aukeren defentsarekiko bateragarria eta kongruentea da, betiere, era baketsuan eta demokratikoan defendatzen badira.

Printzipioz ¨Konstituzio Estatuaren¨ inguruko erreferentzia guztiak kendu dira, baina errepikakorra da, testuan zehar, ¨erakunde politikoei¨ egindako erreferentzia, honako erreferentzia-motekin: ¨erakunde demokratikoen balioa ez aitortzean…indarkeria terrorista justifikatzeko bidea ireki dezakete¨ (7-8.or.), ¨…erakunde demokratikoak ez aintzatesteak…indarkeria terrorista justifikatzen dituzten jarrera totalitarioei bidea irekitzen du¨ (8.or). Erreferentzia horiek eta beste batzuk testuan zehar errepikatzen direnak, ezin dira onartu, horrek bidea eman dezakeelako erakunde zehatz batzuen (Monarkia, Armada, edo Estatua bera ere) kontrako planteamenduek ¨indarkeria justifikatzen¨ edo ¨jarrera totalitarioetarako bidea irekitzen ¨ dutela interpretatzeko, kontuan hartu gabe kontrako jarrera hori era baketsuan gauzatzen den. Era berean, ez dugu ikusten beharrezkoa denik ezartzea ¨erakunde demokratikoak aldarrikatzea, eskubideen sortzaile gisa¨ (25.or) Testutik erreferentzia horiek guztiak kendu beharko lirateke.

Benetako Bakerako hezkuntza, bistakoa denez, Oinarrizko Giza Eskubideetan sostengatua egon behar du, eta, besteak beste, pertsonen eta taldeen Pentsatzeko eta Adierazteko Askatasun Eskubidean. Baita gai politikoetan ere. Askatasun horrek birformulatutako Planaren asmoarekin joko luke aurrez aurre, zeinak askatasun horren mugak Konstituzioak ezarritako legezkotasun juridiko-politikoarekin topo egiten duen. Eta euskal gizartearen zati handi batek uste du eskubidea duela legezkotasun juridiko-politiko hori aldatzeko, bere oinarrizko eskubide politikoak aldarrikatzearen bidez.

Bizikidetza demokratikoa indarrean dagoen esparru juridiko-politikoaren edo bere erakundeen aurrean bestelako aukeren defentsarekiko bateragarria eta kongruentea da, betiere, era baketsuan eta demokratikoan defendatzen badira.

INDARKERIAREN DESLEGITIMAZIOA

Beharrezkoa da aldez aurretik, era argian eta adostuan, indarkeriaren deslegitimazioaren hezkuntza-esanahia eta –edukia definitzea.

Indarkeriaren deslegitimazioa, gaur erabiltzen den moduan, diskurtso politikoaren kontzeptua da, zalantzagarria eta zehaztugabea, ez da adierabakarrekoa eta batzuek besteen kontra jaurtitzeko arma gisa erabiltzen da. Ez da gomendagarria, gizartean edo politikan heldua ez dena eta adostutakoa ez dagoena eskoletara eramateko asmoa izatea. Bestetik, kontuan hartu behar da bakerako hezkuntzan, nazioarte mailako esperientzian ez dagoela erreferentziarik berau hezkuntzako testuinguruan erabiltzeko, ez behintzat espresuki eta modu autonomoan.

Ez da proposatzen hezkuntza arloari dagokionez, indarkeriaren deslegitimazioa baztertzea, baizik eta bere hezkuntza-edukiaren aldez aurretikoa eta adostutakoa den definizioa eskatzea. Dokumentuaren 3.puntuan, (Atal Deskribatzailea), zentzu honetan, Elkarteen Foroaren ekarpen bat jasotzen da oinarri ona osatzen duena, baina planaren osotasunean erabat disolbatua gelditzen dena.

Ezinbestekoa da dokumentuaren tituluak eratzen duen eta ustez Planaren birformulazioaren hellburua den edukia, garapena eta garrantzia definitzea.

Definzio hori ondoko puntuek kokatuko lukete:

1. Indarkeriaren deslegitimazioa bizikidetza demokratiko bakegilearen eta giza eskubideen goi-mailako printzipioen mendeko irizpide bat da.

Indarkeriaren deslegitimazioa kontzeptu berria da eta euskal testuinguru politikoan balio politiko eta hezkuntza-balio gisa sartzeko egokitua. Horrenbestez, hori orientatzeko irizpide gisa bakarrik uler daiteke eta ez gidari-irizpide gisa, hezkuntzan guztia oinarritzen duena edo sistema demokratikoan, jerarkikoki goi-mailakoak diren printzipioak ordezkatzen dituena. Indarkeriaren deslegitimazioa bakarrik uler daiteke eta giza eskubideen eta bizikidetza bakegilearen mendean, eta inolaz ere ez, horien aurka. Horregatik, desegokia eta burutik kendu beharrekoa da kontzeptu hori dokumentuaren tituluan agertzea, ez bada argi geratzen bakerako, giza eskubideetarako eta bizikidetzarako hezkuntzaren mendean dagoela.

2. Indarkeriaren deslegitimazioak esan nahi du injustizia, legez kontrakoa eta legezkotasunik ez duen helburu politikoen edo alderdikoien zerbitzura egindako edozein giza eskubideren urraketa salatzea.

Indarkeria deslegitimatzea da:

· Giza eskubideen urraketen injustizia, legez kontrakoa edo legezkotasunik eza salatzea eta berauen biktimenganako enpatia eta solidaritatea erakustea.

· Giza duintasunaren balioa beste edozein helbururen aurretik jartzea eta bizitzeko eskubidearen lehentasuna defendatzea.

· ¨Denak balio du¨ eta helburuak bitartekoak justifikatzen dituen printzipioa arbuiatzea.

· Eta indarkeria erabiltzearen aurka jartzea edo indarkeria erabiltzeko mehatxuaren aurka jartzea, konponbide- edo bizikidetza-baldintzak eta ereduak inposatzeko.

Lau jarrera horiek balio dute ,zehazki eta seriotasunez, hipotesi positiboak eta negatiboak mugatzeko, zeinetan indarkeriaren deslegitimazioa zein legitimazioa gertatzen den.

Hezkuntzan edo diskurtso politikoan, kontzeptu horren behin-behineko erabilera baketsuak objektibotasun- eta seriotasun-plusa exijitzen du bere erabileran, orain gertatzen ez dena. Hori erabiltzea, orain gertatzen den moduan, interes alderdikoiekin, eta zentzuzko edozein definiziotik haratago, bere aplikazio indartsua baliogabetzea eta ezdeuz bihurtu baino ez du egiten.

3. Indarkeriaren deslegitimazioa bateragarria da proiektuetako, ekimenetako edo jarrera ezberdinetako desadostasunarekin.

Indarkeriaren deslegitimazioa baliabide demokratiko bat baino ez da, proiektuetako, ekimenetako eta jarrera politikoetako ezberdintasunak legezkotzat direla onartzen badu, baita bakerako biderik onena ulertzeko modu ezberdinei eragiten dietenean ere, eta, betiere, hauek giza eskubideekiko errespetuzkoak direnean. Indarkeriaren deslegitimazioa pluralismoa ahultzeko bitarteko gisa erabiltzen bada, ez da indarkeriaren deslegitimazioa, baizik eta balio demokratikoenganako iruzurra. Bakerako bitarteko izan beharrean, banaketa-iturri izango da.

4. Indarkeriaren deslegitimazioa ez da botere publikoek indarra erabiltzeko kritikarik gabeko legitimazio bitartekoa.

Beharrezkoa da ETAren indarkeria terrorista erabiltzea arbuiatzeko eta gaitzesteko jada existitzen den kontzientzia soziala sustatzea eta indartzea. Baina, hori zintzotasunez, eraginkortasunez eta sinesgarritasunez egiteko, Estatuak bete behar dituen exijentzia etikoekin batera joan behar du, indarkeria erabiltzeko (=indarkeria legitimoa) lege berberak ere epaitu behar dituen justiziarekin bat etortzeko. Eta Estatuak ez balitu bete edo ez baditu betetzen, beharrezkoa izango litzateke baita salatzea ere, bilatzen den baketze helburua babesteko, Oinarrizko Giza Eskubideen benetazko aitorpenean.

Indarkeriaren deslegitimazioa:

· Bizikidetza demokratiko bakegilearen eta giza eskubideen goi-mailako printzipioen mendeko irizpide bat da.

· Injustizia, legez kontrakoa eta legezkotasunik ez duen helburu politikoen edo alderdikoien zerbitzura egindako edozein giza eskubideren urraketa salatzea esan nahi du.

· Bateragarria da proiektuetako, ekimenetako edo jarrera ezberdinetako desadostasunarekin.

· Ez da botere publikoen indarra erabiltzeko kritikarik gabeko legitimazio bitartekoa.

HEZKUNTZA-EREMUA

´Indarkeriaren deslegitimazioa´ terminoak pentsaraz dezake aurreko legitimazio bat dagoela, Kontseiluaren aburuz, ezin daitekeena gure hezkuntza sistemari egotzi.

Biktimen zentralitatea. Eskola Kontseiluak aurreko Planaren inguruan emandako irizpenaren arabera, beharrezkoa zen ¨biktimak esplizituki aintzat hartzea eta euren ikuspuntua sartzea¨. Eta birformulatutako proposamenari buruzko irizpenean, aipatzen zen ¨…hezkuntza-jardueran aplikatzeko, irakaskuntza-ikaskuntza prozesuen ikuskera berriak haurrek eta nerabeek oinarrizko hezkuntza gaitasunak garatzean dautza, ikasten dutenak; beraz, eurak dira hezkuntza-jardueraren erdigunea. Hezkuntzan, jarduera konkretua garatu nahi den gaitasunaren mendean geratzen da¨.

Biktimak, Eskola Kontseiluko irizpenak gogorarazten duen moduan, ezin dira izan Bakerako eta Giza Eskubideetarako Hezkuntza Plan baten ardatz egituratzaile. Hezkuntza proiektu batek ezin du biktimaren inguruan biraka ibili, baizik eta proiektu hori zuzentzen zaion pertsonaren, ikaslearen, gizartearen inguruan, eta bere helburuak betetzeko.

2008ko Biktimen Legeak jasotzen du ¨biktimen testigantza sustatuko duela bakerako eta bizikidetzarako hezkuntza-proiektuetan¨. Hau da, biktimaren testigantzak funtzio argia dauka, Lege honen arabera: bakerako eta bizikidetzarako hezkuntza. Ez da sufritutako minaren konponketarako arrazoia (gaizki ulertzen da Legearen helburua, sarreran, 5.eta 6.or). Aurreko planak jada jasotzen zuen indarkeriaren biktimen testigantza, ikasgeletan.

Hezkuntza proiektua ez da testigantza baten edo besteren zerbitzura jartzen dena, testigantzak dira (giza eskubideen urraketak izan dituzten biktimena) hezkuntza proiektua indartzen dutenak, bizikidetza demokratikorantz bideratutakoa.

Unitate didaktikoak. Gobernuak dokumentu finkatu honetan, oraindik ere uste du ¨Bakerako Urratsak¨, aurreko legealdian biktimen testigantzak proiektu-pilotu gisa landu zituenak, ¨osatugabea, zehaztugabea dela, eta, horregatik, aldatzeari ekiten zaiola¨. Zein argudio pedagogikok edo zein ebaluziok kontrajartzen ditu aurreko ebaluazioaren emaitza positiboak?

· Hezkuntza proiektua da edozein biktimaren testigantza izango duena; bizikidetza demokratiko bakegilea eta adiskidetutako proiektua izan behar da. Hezkuntza proiektua ez da testigantza baten edo besteren zerbitzura jartzen dena. Testigantzak dira hezkuntza proiektua indartzen dutenak.

· Biktimak esplizituki aintzat hartzetik, euren testigantzaren presentzia, euren presentzia fisikorako irekia, hezkuntza-esparruan, irizpide pedagogikoen, pluralitatearen eta ikastetxeen autonomiaren mende egongo da.

· Uste dugu ezinbestekoa dela gaian adituak diren pertsonen batzorde paritarioa sortzea (gobernuak eta oposizioak proposatutakoa), unitate didaktikoak eta metodologia ugariak egiteaz eta ebaluatzeaz arduratuko dena. Proposamen horiek ahalbidetuko dute, behin betiko, gai hori eztabaida alderdikoietatik aldentzea.

· Hezkuntza Saileko ekintzen barnean, biktimak aitortzeko ekintzak biltzen dira. EAJtik, jada gure jarreraren berri eman dugu, hain zuzen ere, oroimenaren mapa eratzeko aintzat hartutako ekintzen artean, ikastetxeen partaidetza elkartzearen kontrakoa. Ikastetxeek ekintza honetan ere autonomia izan behar dute.

TESTIGANTZAK

Giza eskubide guztien urraketetan larritasun bera duten bidezko tratamenduarekin zerikusia duen oinarrizko beste alderdia bat da, biktimen kontzeptuarekin zerikusia duena, birformulazioaren dokumentuan erabiltzen dena. Biktimaren legeak berak mota guztietako indarkeriei erreferentzia egiten die, eta ez bakarrik ETAren indarkeriari. ETAren indarkeriak zoritxarrez gaur ere bizirik jarraitzeak―nahiz eta, zorionez, progresiboki beherantz doan― ez du galarazten ezta komenigarri egiten ere, hezkuntzako terminoetan, ¨beste terrorismoak¨ bigarren mailakoak bezala ulertzea. Ikasleek gai honi aurre egin ahal izan beharko liokete zauri guztiak ixtera lagunduko duen eta komuna eta inklusiboa den oroimena solidotuko duen abordatze batetik. Kontua ez da ¨gaur gaurkorako kanpaina¨ egitea, baizik eta sakonean pedagogikoki jardutea, eta epe ertain-luzera, horren filosofiak berotasun eta bultzada politikoak dituen epe ezberdinak diren epeak ditu.

Giza Eskubideetarako eta Bakerako hezkuntza elkarteen Foroak eskatzen du indarkeriaren eta biktimaren kontzeptua zabaltzea, eta hezkuntzaren eta giza eskubideen esparruan jasotzen diren dimentsio ugariak aintzat hartzea.

Bestetik, esku-hartze serio batek, mahai gainean indarkeriaren biktimak jarriko dituenak, ezin du albo batera utzi torturaren biktimak existitzen direnik. Errealitate hau, oso maneiu politiko eta sozial zailekoa, hala ere, ezin da ukatu, benetazko zifrak zeintzuk diren alde batera utzita. Torturaren erabateko debekua, giza eskubideen nazioarteko zuzenbideko testuetan, bizitzeko eskubidearen beraren maila berean eta leku berberetan kokatzen da, are gehiago tortura ―gure herrialdeko historian gertatu den moduan― heriotzean bukatzen bada. Beraz, deigarria da Gobernuaren dokumentuak, soilik hezkuntzakoak ez diren iritzi politikoetan luzeegia dena, hitzik ez esatea horrelako garrantzi etikoa duen gai baten inguruan. Errealitate hori sartzeko, erabat eta zalantza gabe arbuiatzeko, euren biktimak, eta, ondorioz, indarkeriaren arloan egiten den planteamenduarekin koherentzian, estrategiaren bat egon beharko litzateke. Horrek delikatuak eta zehatzak diren estrategiak behar ditu, hezkuntzako terminoetan, polarizazio sozialaren erreprodukzioa ekiditen dutenak.

Indarkeriaren deslegitimazioa eta bizikidetza demokratikoak erreferentzia egin behar die giza eskubideak urratzen dituzten indarkeria-mota guztiei, salbuespenik gabe. ETA erakundeak indarkeria erabiltzea larria bada, ez dauka larritasun gutxiago botere publikoek indarkeria terrorista legez kanpo erabiltzeko eta giza eskubideak urratzeko tentazioan erortzea. Eta hori guztia, gustatu ala ez, gure herrialdearen oraintsuko historiaren parte da, etorkizunari begira prebenitzea komeni dena. Beraz, biktimei eta euren testigantzei buruz jardutean, esplizituki argitu behar da aurreikuspen hoei ez dela soilik mugatzen ETAren indarkeriaren biktimetara, baizik eta giza eskubideen urraketen biktima guztietara, gure oraintsuko historian arrazoi ugariengatik gertatu direnak, aipamen konkretuagoarekin ezarri nahi diren estrategiei buruz, aurreikuspen horren erabilerak, proaktiboak baino, eragin kaltegarriak izatea ekiditeko.

Zehaztea biktimei eta euren testigantzei buruz ari garenean, erreferentzia egiten diegula era larrian sufritu dutenei giza eskubideen urraketengatik, urraketen jatorria eta egileak aintzat hartu gabe.

ADOSTASUNA

Adostutako dokumentua izan behar da, eta elkarrizketarako irekia dagoen proposamena.

Eskola-elkartetik, biktimen elkarteetatik, Giza Eskubideetan eta Bakean Hezteko Elkarteen Foroak, eta alderdi politikoek eskatu dute.

Eusko Jaurlaritzak parte hartzeko eta kontrastatzeko prozesu berria ireki dezala, Plana ezartzean eta ebaluatzean inplikatutako eragile estrategikoekin:

Eskola-elkartea: federazioak eta ikastetxe-sareak, sindikatuak, gurasoen federazioak, eta abar.

Bakerako eta giza eskubideetarako hezkuntza elkarteak.

Biktimen elkarteak.

Alderdi politikoak.

Erakunde publikoak: foru aldundiak eta udalak (EUDEL)

KONTSEILU AHOLKULARIA

Arautzen zuen dekretuak 2009ko otsailean onartu zen, eta lehendakaria izendatu gabe utzi zen, gobernu berriak egin zezan: dekretu hori ez da ezarri eta, gaur arte, izoztu da alda dadin. Kontseilu Aholkularia martxan jarri ez izanak, txostenik igortzea, eta, azken urte honetan zehar, jarraipena egitea eta ebaluatzea eragotzi du, izan ere, iritzirik eman zezakeen gobernuak egindako birformulazioari buruz.

Kontseilu Aholkularia aldatzea, bere osaerari dagokionez, bere paritatea eta oreka apurtuko luke gobernuko eta gizarte-zibileko ordezkarien artean. Halaber, ez da zehazten zer esan nahi den honekin: ¨bere helburuak, funtzioak, osaera… berrikusiko dira¨.

Proposatzen dugu Kontseilu Aholkulariaren paritatea bermatzea, eta berauren lehendakaria adostasunekoa izatea.

Zapatero

1. Porque rechaza que se congelen las pensiones:

• En este momento, existe un superávit en la Seguridad Social, es decir, el Fondo de Reservas para el pago de las pensiones está asegurado y, por lo tanto, no procede congelarlas; menos aún si tenemos en cuenta que la pensión media en el Estado español es de tan sólo 776 €. No es ético que el Ejecutivo Zapatero intente cubrir el déficit generado a costa del fondo para pagar las pensiones. Una vez más, ha optado por la medida más fácil.
• Las normas reguladoras de la Seguridad Social establecen la revalorización automática de las pensiones. En 1997, se acordó adoptar esta medida con una finalidad clara: evitar que los sucesivos gobiernos jugaran discrecionalmente con las pensiones. La decisión de congelar las pensiones supone un incumplimiento de esa previsión de la Ley.
• Este mismo año, el Gobierno español ha presentado, en las Cortes, un informe sobre las reformas que se deben realizar en el ámbito de la Seguridad Social en España. Por ello,no parece de recibo que estando en estudio, análisis y debate ese informe en la Comisión parlamentaria de seguimiento y evaluación del funcionamiento de la Seguridad Social (la conocida como comisión de seguimiento del Pacto de Toledo), el Ejecutivo Zapatero decida, unilateralmente, congelar las pensiones. Desde un punto de vista político es, cuando menos, cuestionable.
• La congelación prevista afecta a los no perceptores de pensiones mínimas, es decir, a unos 6 millones de personas, aproximadamente el 70% de los pensionistas del Estado (2.600.000 cobran la pensión mínima). Si tenemos en cuenta que, en materia de Seguridad Social, rige el principio de irregresividad en virtud del cual las normas en esta materia deben ir dirigidas a la consolidación y mejora de las prestaciones del sistema prohibiéndose nuevas regulaciones que impliquen reducción de los derechos prestacionales reconocidos, la congelación que plantea Zapatero supone un paso atrás en el sistema de protección de la Seguridad Social.

2. Porque no está de acuerdo con que la reducción de las retribuciones de los empleados públicos previstas en el indicado  Real Decreto Ley sean de aplicación general a todas las Administraciones y Entes integrantes del sector público.

• La situación financiera y presupuestaria de las diferentes Administraciones vasca no es la misma que la de la Administración española;por lo tanto, si las condiciones son diferentes a las de otras comunidades parece lógico que las medidas que se apliquen también sean distintas.
• La CAV tiene un ámbito de negociación y regulación de las condiciones de trabajo propio y específico.
• La CAV es una de las tres Comunidades Autónomas del Estado con menos empleados públicos entre la población ocupada.

3. Porque los vascos no somos responsables de la deuda del Tesoro español, nosotros somos responsables de la deuda de la Hacienda vasca, que es muy inferior a la española.

4. Porque no está de acuerdo con que se reduzcan las inversiones, ni con que se paralicen, ni se retrasen las obras correspondientes a la construcción de la línea ferroviaria del Tren de Alta Velocidad (Y vasca).

• En una situación de caída de la actividad económica y en un momento en el que se roza el fondo del ciclo económico, la reducción de la inversión no va a fortalecer el crecimiento económico, al contrario, va a suponer que continúe la caída del crecimiento económico o, en el mejor de los casos, que no suba.

5. Porque no se está respetando el autogobierno vasco

• En relación con la reducción del gasto de 1.000 millones de euros por las Comunidades Autónomas, hay que recordar que, de conformidad con la singularidad financiera y presupuestaria de Euskadi, la determinación y modificación en su caso del objetivo de déficit, corresponde acordarlo a la Comisión Mixta del Concierto Económico. Por ello solicitamos al Gobierno Vasco que convoque una reunión de la indicada Comisión Mixta.
• En la prohibición de recurrir a nuevas operaciones de deuda a los ayuntamientos a partir del 1 de enero de 2011, el Real Decreto echa por tierra el principio de autonomía municipal, y en el caso de Euskadi, además, quiebra lo dispuesto por el Concierto Económico en cuanto a que la tutela financiera de los municipios vascos corresponde a las diputaciones forales y no a la Administración del Estado.

6. Porque no está de acuerdo con la falta de medidas estructurales de reactivación económica.

• Las medidas que propone Zapatero sólo están dirigidas a reducir el déficit, no a salir de la crisis.
• Según algunas valoraciones de expertos en la materia, estas medidas para reducir el déficit en 15.000 millones de euros van a originar un decrecimiento económico que, a su vez, generará una reducción del 0,5% del crecimiento previsto en el PIB español para 2010 y otro 0,5% del previsto para 2011. Además, previsiblemente, provocará unapérdida de 89.000 empleos. Es decir, estamos hablando de un impacto muy fuerte en la economía, que, previsiblemente, conducirá a que España entre de nuevo en recesión.
• Hace aproximadamente medio año, el ministro de Trabajo advirtió de que, según datos de la inspección tributaria y de la inspección de trabajo, el volumen de la economía sumergida en España oscila entre el 20 y el 30% de la totalidad de la actividad económica. Posteriormente, Elena Salgado y de la Vega lo desmintieron pero el dato está ahí y es una barbaridad. La lucha contra esa situación de economía sumergida es una tarea pendiente que el Gobierno español tiene que abordar porque supone una escapada y una huida de ingresos del sistema muy importante.

7. Porque no está de acuerdo con que se impongan las medidas por decreto y sin posibilidades de consenso

• Es un decreto complejo, un totum revolutum –alguien lo ha llamado decreto ómnibus- que para que entrara en vigor de inmediato el Gobierno español lo plantea como Real Decreto-Ley, esto es, que no admite enmiendas y, por tanto, no es susceptible de ser negociado: lo tomas o lo dejas, todo o nada.
• Si además de que Zapatero no ha dado pie a que sus medidas fueran negociadas, estamos radicalmente en contra de algunas de ellas (congelación de pensiones, por ejemplo), el margen era nulo.

En definitiva, el PNV no está de acuerdo ni en la forma ni en el fondo con el Decreto Ley de Zapatero, y por eso ha votado en contra del mismo.